เอนทรี่นี้อาจจะยาวไปสักหน่อย แต่ถ้าหลงเข้ามาอ่านแล้ว อยากจะขอให้อ่านจนจบ

อย่างที่เกวเคยบอกไปว่า คอนเสริตดงบังในบ้านเราครั้งล่าสุด

เป็นคอนเสริตที่สนุกที่สุดเท่าที่เกวเคยดูมา

มีเรื่องประทับใจหลายๆอย่างในคอนครั้งนี้

แต่มันก็มีความรู้สึกที่ตรงกันข้ามเช่นกัน

การไปเดินไปดูคอนครั้งนี้ มีเรื่องกวนใจเกวอยู่นิดๆ

นั่นก็คือเรื่องที่เป็นข่าวสุดฮอตอยู่ตอนนี้ "ไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009"

อาจจะเป็นเพราะว่าอาทิตย์ก่อนเดินทาง แม่ทั้งกรอกหู และบ่นด้วยความเป็นห่วง

ทำให้สองวันก่อนเดินทาง เกวตัดสินใจเขียนอีเมลล์ขึ้นมาฉบับนึง

แล้วส่งถึงบริษัทชื่อดัง ที่รับหน้าที่จัดคอนในครั้งนี้

เมลล์ที่เกวส่งไปนั้น เป็นการไถ่ถึงมาตรการที่เค้าจะใช้ในการควบคุมโรคนี้

เกวไม่ได้คาดหวังว่าเค้าจะตอบเกว แต่เกวคาดหวังว่าเค้าจะทำอะไรสักอย่าง

จริงๆแล้วเกวรู้สึกแย่ตั้งแต่เหยียบสนามบินภูเก็ต มันไม่มีอะไรเลย

คิดในแง่บวก สงสัยเพราะมันเป็น "ขาออก" ล่ะมั้ง

จนกระทั่งมาถึงสุวรรณภูมิ ออกจากเครื่อง จนกระทั่งมาขึ้นแท็กซี่

ทั้งๆที่มันเป็น "ขาเข้า" แต่มันก็ไม่มีอะไรเลยเช่นกัน

ไหนวะเครื่องเทอโมสแกน อยู่ไหนวะเนี่ย...

เอาวะ ไม่เป็นไร ที่คอนเสริต มันจะมีอะไรบ้างแหละ

กลับกลายเป็นว่าคอนทั้งสองวันไม่มีอะไรเลย

แต่ด้วยความที่คอนสนุกมาก เอาวะไม่เป็นไรหรอก

วันรุ่งขึ้น เกวเริ่มมีไข้ แนนเริ่มมีไข้

จนกระทั่งสองวันถัดมา คุยกะนุ้ย นุ้ยไข้สูง

แต่หมอบอกว่าเป็นไข้หวัดใหญ่ธรรมดา

แนนไปหาหมอ ก็ไข้หวัดใหญ่ธรรมดาเหมือนกัน

ส่วนเกว หมอบอกว่าเป็น หลอดลมอักเสบ แล้วไป

แล้วพี่น้องก็ติดเกวไปเหมือนกัน

ตอนนี้เกว แนน นุ้ย พี่น้อง รวมถึงหลิง หายเป็นปกติแล้ว

ไม่อย่างนั้น คงมานั่งเล่นเฟสบุ๊คเหมือนคนบ้ากันได้

แต่ระยะสองอาทิตย์ที่ผ่านมา มีหลายคนทีเดียวที่ป่วยเป็นโรคบ้านี้

หลังจากดูคอน ทั้งไทยและเทศ จนกระทั่งในที่สุดก็มีคนตาย...

เกวไม่อยากให้มีคนป่วยเพิ่มขึ้น

เกวไม่อยากให้มีคนตายเพิ่มขึ้น

เกวไม่อยากให้คนที่ไม่เข้าใจเหมาว่าเหตุเพราะคอนเสริตของน้อง

เกวไม่อยากให้คนที่ไม่เข้าใจเหมาว่าเป็นความผิดของน้อง

เกวรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ตัวเกวเอง และคนที่เกวรักไม่ได้เป็นอะไรมาก

แต่ถ้าโชคไม่ดีล่ะ ถ้าหากโชคร้าย

คนที่ป่วยคือดงบัง 1 ใน 5 ล่ะ

เกวรู้ว่ามันไม่มีอะไร เพราะมันไม่เกิดขึ้นจริง

คงคิดว่าเกวไร้สาระใช่มั้ย แต่มันก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้นี่หน่า

อาจจะดูเหมือนว่าเกวคิดมาก

แต่เกวอยากจะบอกว่าชีวิตคนเราไม่ได้โชคดีเสมอไป

เพราะฉะนั้นอย่าประมาท

เกวจะไม่มาอัพบลอคนี้เลย (เพราะขี้เกียจ) ถ้าไม่ใช่เพราะ

ว่าเกวบังเอิญไปเห็นข่าวคอนเสริตของ "บี้"

สิ่งที่เค้าทำอาจจะดูเหมือนน้อยนิด คือ แจกหน้ากากอนามัย

และมีน้ำยาฆ่าเชื้อที่ทุกประตู ดูเหมือนไม่มีอะไรใช่มั้ยล่ะ

แต่อย่างน้อยเค้าก็ได้ "พยายามที่จะทำ" แล้ว

ในขณะที่ตอนคอนดงบังนั้นเค้า "ไม่ทำอะไรเลย"

ตอนนี้ในหัวเกวมีแต่คำว่า ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม

จากความไม่เข้า จึงเป็นคำว่าทำไม จนกระทั่งมีความรู้สึกโกรธ

เพราะเสียความรู้สึก อยากรู้ว่าตอนนั้นเค้าคิดและทำอะไรอยู่

หรือว่าเค้าคิดจะฟัน หรือ จะเอาอย่างเดียว เลยไม่ได้ทำอะไรเลย

เกวว่าก่อนคอน ถ้าเกวจะสร้างกระแส จะปลุกระดม ตามบอร์ดเกวก็ทำได้

แต่เกวเลือกที่จะไม่ทำ เพราะไม่อยากให้วุ่นวาย คนจะคิดได้ว่า

เรานั้นเป็นพวกกระต่ายตื่นตูม

และด้วยคิดว่าเค้าน่าจะทำอะไรบ้างล่ะน้า

สุดท้ายเกวก็ตัดสินใจส่งเมลล์ฉบับนั้นไปโดยไม่ได้ปรึกษาใครเลย

เมลล์ที่ถูกลอยไปกับสายลม

ทำไมล่ะ คอน "บี้" เค้ายังทำเลย ทำไมตอนคอน "ดงบัง" ไม่ทำ

ขอโทษที่พล่ามอะไรไม่รู้ เกวเพียงแค่เสียความรู้สึก

กับกระเทยบางคน

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

วันนี้วันที่ 12 กรกฎา ครบรอบคอนเอสเจครั้งแรกในบ้านเราแล้วสินะ

เวลาหนึ่งปีนี่มันผ่านไปเร็วจริงๆเลย วันที่ได้เฝ้ามองใครคนนึงจากมุมหนึ่งของคอนเสริต

วันที่ได้ไล่ตามใครคนนึงอย่างไร้จุดหมาย ถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าคงไม่ได้เจอ

ช่วงเวลาหนึ่งที่ทำให้รู้ว่าใครคนหนึ่งคนนั้น คงจะต้องรู้สึกดีและรักเมืองไทยไม่น้อย

วันหนึ่งที่มีโอกาสได้เห็นน้ำตา จากคนที่ร้องไห้ยากมาก ด้วยตาของตัวเอง

วันหนึ่งที่ทำให้รู้ว่า แม้จะพยายามไม่สนใจยังไง สุดท้ายก็ต้องคนึงหาอยู่ดี

เกวกำลังพยายามตัดใจ จากอะไรบางอย่าง ที่รู้สึกว่ามันจะยากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

ไม่มีผลอะไรกับชีวิตประจำวัน แต่ทุกครั้งที่เผลอ เป็นต้องคิดทุกที