11 July 2008 

ออกเดินทางแต่เช้า แต่ต้องเซ็งเล็กๆเมื่อเครื่องมันดีเลย์มาถึงสุวรรณภูมิได้ไม่นานรถตู้ที่นำทัพโดยสุดสวยมากๆที่รักของด๊งก็มารับ เพื่อไปรอน้องที่ Control Post 1เห็นรถแล้วตกใจเลยทีเดียว เล่นมืดซะขนาดนั้น ฉันจะมองเห็นอะไรเนี่ยแต่มันก็ทำให้สังเกตง่ายดีนะรอไม่นานเท่าไหร่ รถก็นำน้องออกมาจากรันเวย์ เพื่อมาเปลี่ยนรถ จากมุมที่พวกเราอยู่ มองไม่เห็นหรอกเพราะอยู่กันคนละถนนเลยน่ะสิ แต่พี่น้องใช้กล้องส่องทางไกล ก็เลยเห็นมีคนใส่ฮูทสีขาว นั่งข้างหน้า ซึ่งเราคิดกันว่าเป็นแม่ย่านางของเอสเจ 5555+แล้วทั้งพวกเราและน้องๆก็เดินทางสู่อิมแพค น้องก็ซ้อมกันไปเราก็กินกันไป สมาคมนศ.แพทย์แห่งผู้ชายเกาหลี ก็อ่านหนังสือเตรียมสอบไปนั่งรอกันไปเรื่อย แอบฟังเค้าซ้อมกันเป็นระยะ ในที่สุดก็ออกกันมาซะทีเกือบเที่ยงคืนครึ่งแน่ะกว่าจะขึ้นรถ 3 คนแรกที่เห็นชัดที่สุด ก็คือ ฮยอกและน้องรี่ ตามด้วย แม่ย่านางทึกกี้ กับที่ประจำของเค้า อีกคนที่เห็นชัดๆคือ ด๊ง  คนอื่นๆก็ทะยอยกันขึ้น ใครเป็นใครไม่รู้หรอก ที่แย่ที่สุดคือมองไม่เห็นบอมเลย4 คนที่เห็นจะๆก็เล่นกันซะ ได้เยอะเกินไปแร้ะ โดยเฉพาะฮยอกของเราะจนถึงวินาทีนี้ ก็ยังไม่เห็นบอม จากนั้นก็เคลื่อนทัพสู้ดุสิต ปลาบปลิ้มเป็นที่สุดที่น้องไม่ต้องเข้าช่องผัก เข้าทางประตูหน้าชั้นล่าง โดยที่การ์ดก็กั้นรั้วไว้ให้ยืนดู และแล้วอิเกวก็ได้เห็นบอมสักที หลังจากไม่เห็นมานานเกือบ 5 เดือนเต็มบอมผอมลงเยอะเลย ใส่เสื้อผ้าเดิมๆ หมวกสไล์เดิม (ใบเดิมรึเปล่า) และกระเป๋าใบเดิมแต่บอมหล่อขึ้นกว่าเดิมหน้า ว่าคอนที่เกาหลีหล่อแล้ว มาไทยเที่ยวนี้หล่อกว่าภาระกิจของวันนี้ก็เสร็จสิ้นลง ด้วยการส่งน้องเข้านอนเหมือนทุกครั้งที่ทำมาด้วยความรักที่มีให้เหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง....자기…찰자 

12 July 2008

 หลังจากเติมพลังท้อง ก็ออกเดินทางไปดุสิต รอในโรงแรมนานมากในความรู้สึกคนอื่นๆก็นั่งเม้าท์กันไป แต่อิเกวท่าทางจะจิตตกหนัก คือเวลามันผ่านไปเรื่อยๆก็ยังไม่ออกซะที อีกไม่ถึง 12 ชั่วโมง แกก็ต้องกลับบ้านแล้วนะบอม ก็เลยนั่งกอดป้ายไฟ ร้องไห้ออกมาซะงั้น  รอจนกระทั่งกี่โมงหว่า เกือบๆ 4 โมงได้มั้ง ขบวนลิงก็ได้ฤกษ์ออกมาซะที แต่เค้าแบ่งกันเป็น 3 กลุ่ม กลุ่มแรกใครหว่า ลืมแล้วอ่า ขอโต้ดรู้แค่ไม่มีบอมกะด๊ง มากลุ่มสอง นำทัพโดยอิเจ๊ จำไม่ได้ให้มันรู้ไป เล่นส่งจูบตลอดทางขนาดนั้น ทำให้ติดตาแต่เจ๊ แต่ก็ยังมองหาบอมนะ แต่มันไม่มีอ่ะ บอมไปไหน??พี่แอนบอกว่าบอมเดินข้างเจ๊ แต่เกวก็ดูแล้วนะ มันไม่ใช่จริงๆอ่ะ ตอนแรก ก็คิดว่ามีแค่ 2 กลุ่ม ก็เลยทำท่าจะเดินออกไป แต่มันผิดสังเกตหลายๆอย่าง 

1. เมียด๊งกะเมียบอม ไม่เห็นสามีตัวเอง มันเป็นไปได้เหรอ

2. พนักงานโรงแรม ไม่ยอมให้ออกจากรร.

3. การ์ด ยังไม่ไปไหน (เหมือนคราวป๋าที่ดอนเมือง ตอนที่กลับจากบางแสน) 

ก็เลยจูงมือพี่น้องเดินกลับไปที่เดิมเถอะ และก็จริงๆกลุ่มสถุดท้าย คือกลุ่มรักสามเศร้าบอม-ด๊ง-ฮยอก 3 คนนี้ทำอารายกันหว่า...บอมเอ้ยหมวกกะกระเป๋าใบเดิมอีกแล้ว ดี จำง่ายดี 555+แล้วพวกเราก็ตจามไปอิมแพ็ค แต่ก็ไม่ทันหรอก ก็เลยไปหาของกินเติมพลังกันจะว่าไปก็รอไม่นาน ประมาณ 6 โมงกว่าๆเราก็เข้าไปข้างใน และคอนเสริตก็เริ่มตรงเวลาดีแท้ ทุ่มตรง คอนครั้งมองได้ไม่ทั่วถึงหรอก อาจจะทำให้พลาดอะไรไปหลายๆอย่างลำดับการมองก็ บอม - ด๊ง - เจ๊ - ฮยอก - พี่ทึก สำหรับบอมแล้ว นับตั้งแต่โมเม้นท์ที่บางแสน เกือบๆ 2 ปีก่อน ก็ไม่มีครั้งไหนเลยที่จะใกล้ จะซึ้งขนาดนั้น บอมแทบจะไม่เดินมาทางที่เรานั่งเลย (เรานั่ง 4500 SL เบอร์ 11)แต่ขอแอบเข้าข้างตัวเองได้มั้ย จะหาว่าหลอกตัวเองก็ช่าง ถึงแม้บอมก็อยู่ไกลแสนไกลแต่ก็เห็นบอมหันมาทางนี้บ่อยๆ ขนาดตอนที่ไปยืนอยู่หน้า SD ยังหันหน้ามาทางนี้มากกว่าซะอีก (ถือว่าดีกว่าที่เกาหลีนะเนี่ย เพราะการดูคอนที่เกาหลีทั้ง 3 รอบ ได้แต่มองหลังบอม)แสดงว่าการเอาแต่ฟังเพลง "รอแต่เธอ" ของโฟกัสหลายๆรอบนี่ ทำให้บอมหันมารึเปล่า(เกี่ยวกันมั้ยนั่น) ว่าแต่บอม แกมองเห็นป้ายไฟของชั้นมั้ย T_____T เนื่องจากตลอดทั้งคอนก็มองแต่บอม...(อาจจะมีเผลอมองคนอื่นบ้าง) ไม่รู้จะเล่าอะไรอ่ะ 

ชอบที่สุดตอน...บอมเดินผ่าน 

ชอบที่สุดตอน...บอมเดินขึ้นบนสแตนด์ข้างบล็อคที่เรานั่ง ใกล้บอมที่สุดในรอบเกือบ 2 ปีแต่เสียใจมากๆ ที่มีเด็ก 2 คน (จริงๆก็ไม่เด็กมากนะ) กระชากเสื้อบอมต่อหน้าต่อตา แต่ทำอะไรไม่ได้ ตัวเราใกล้ขนาดนั้น แค่เอื้อมก็ถึง แต่ก็ไม่กล้า

ชอบที่สุดตอน...บอมขึ้นไปอ๊ากบนกระเช้า 555 ขำๆๆ  

ชอบที่สุดตอน...บอมเดินมาเก็บแท่งไฟไปเล่น กดยิกๆๆเลยเชียว แต่ไม่ติดสักที ตอนนั้นได้แต่พึมพำกับตัวเองว่า มาเอาอันใหม่จากเค้ามั้ยตัวเอง แถมยังโยนขึ้นไปให้โซนข้างบน แต่พอมันกระเด้งตกลงมา บอมก็ยกมือไหว้ขอโทษ น่ารักที่สุด 

ชอบที่สุดตอน...บอมเล่นกับตะกร้าใส่ลูกบอล เล่นมันอยู่นั่นแหละ แถมยังยกขึ้นมาอีก ดีนะที่ไม่เอาตะกร้ามเขวี้ยงด้วย (มีใครสังเกตมั้ย มีแค่ 2 คนที่เล่นตะกร้านานมากๆ นั่นก็คือ คิบอม กะ ทงเฮ หุหุ) 

ชอบที่สุดตอน...เจ๊ชวนบอมเต้น So Hot หน้าโซน 6000 เป็นสิ่งที่ไม่คาดคิดว่าคิมคิบอมจะทำ คิดดูสิช่วง perf. เฮงบก เวลากลุ่ม เจ๊ บอม ซองมิน ต้องออกมาเต้นอ่ะแรกๆบอมก็ทำดีอยู่หรอก ช่วงหลังๆเริ่มเหลือแต่เจ๊กะซองมิน 2 คนแร้ะ  แต่มาคราวนี้ ช่างกล้านะบอมมี่ 

ชอบที่สุดตอน...เจ๊จะเอาบิกินนี่ไปใส่หัวบอม แต่ก็โดนปฏิเสธ สุดท้ายมันเลยไปตกอยู่บนหัวผู้ชายที่ชื่อ อีทงเฮ  

ชอบที่สุดตอน...เจ๊อุ้มบอม แล้วบอมก็เล่นหูกระต่ายบนหัวเจ๊ น่ารักแทบขาดใจ 

ชอบที่สุดตอน...แดร็กคูล่าบอม 

ชอบที่สุดตอน...เจ๊จะคอยเข้ามากระซิบกระซาบบอมเสมอ ในความรู้สึกเกวมันมีอะไรมากกว่าแค่การเข้าไปนัดแนะเพื่อเล่นอะไรสักอย่าง เหมือนเคอยเข้าไปกระตุ้นน้องให้คึกขึ้นยังไงยังงั้น มีคนนึงในบอร์ดฮันชอล เค้าขอบคุณบอมที่คอยมาอยู่ข้างๆเจ๊เสมอ เพราะรู้ว่าเจ๊เจ็บขา เกวก็อยากขอบคุณเจ๊เช่นกันที่เจ๊ คอยเข้ามาเล่นกับบอมตลอดเลย (จริงๆแล้วเจ๊มาปลอบใจบอม เรื่องรัก 3 เศร้าที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า ในฐานะที่เจ๊มีประสบการณ์มาก่อน 555) 

ชอบที่สุดตอน...Marry U ถึงแม้หน้าเกวจะเป็นชินดง ถ้ามองไปที่บอมก็เห็นแต่ข้างหลัง แต่เกวยังสามารถเห็นบอมได้จากจอ บอมร้องไห้!!! บอมร้องไห้เหรอบอมร้องไห้กับเพลงแมรี่ยูที่ไทย แมรี่ยูทั้ง 3 รอบที่เกาหลี ยังไม่ถึงขนาดนี้เลยอย่างดีก็แค่ตาแดงๆ แต่นี่เกวเห็นบอมน้ำตาคลอ เกวไม่ได้ฝันไป รู้สึกดีใช่มั้ยบอมรู้สึกดีกับเมืองไทย กับเอล์ฟไทย มากๆเลยใช่มั้ย …..감사합니다 

ชอบที่สุดตอน...ทุกๆตอนที่เกวมีบอมในสายตา ตราบใดที่เกวยังมองบอมอยู่อย่างนี้ นั่นหมายความว่า ความรักของเกวที่มีให้บอมยังคงอยู่ ไม่เปลี่ยนแปลงและไม่ได้หายไปไหน ตลอดเวลา 2 ชั่วโมงครึ่ง ถึงแม้บอมจะออกมาไม่ถึง 2 ชั่วโมงเต็ม แต่มันก็เต็มที่แล้วสำหรับคอนครั้งนี้ จริงๆแล้วสำหรับเกวได้แค่นี้ ก็ถือว่าเยอะแล้วในถ้าใช้ Kibum-Keawy World Standard 55+ มาตรฐานสากลนะเนี่ย

เออ...ตอนวีทีอาร์บอมอ่ะ ที่เกาหลีเสียงกรี๊ดดังมาก แต่จะดังเป็นพิเศษตอนที่บอม ขว้างแก้วใส่รูปชะนีผู้นั้น  

ว่าแต่ว่าในขณะที่คนอื่นๆ เค้าออกมาเล่นตามแคทวอล์คหรือซับสเตจ ตรงเมนสเตจนั่นมันมีอะไรดีวะบอม ถามหน่อย ไม่ไปไหนเลย ยืนแจกน้ำอยู่นั่นแหละ เห็นแล้วท้อเลย...แต่ยังไงวันคอนนี้ก็สุดยอดอยู่ดี 

ถ้าถามว่าเสียใจมั้ยกับทริปนี้ แน่นอนมันต้องมีอยู่แล้ว ลองคิดดูสิเอสเจอยู่ไทย 4 วัน แต่คนที่คุณรักเป็น 1 ใน 8 ที่ต้องกลับก่อน เล่นคอนเสร็จปุ๊บรีบไปสนามบินขึ้นเครื่องกลับบ้าน บอกตรงๆทำใจไม่ได้ว่ะ เป็นใคร ใครก็ต้องอยากให้อยู่นานๆ คุยโทรศัพท์กับเอม เอมบอกว่าทำใจไม่ได้ เอมคิดถึงบอม ใช่ว่าเกวจะทำใจได้นะเอม เกวก็คิดถึงบอมเหมือนกัน แต่จะให้ทำยังไงล่ะ เกวไม่ใช่คนที่จะมานั่งไห้ฟูมฟาย จะเป็นจะตาย เกวทำอย่างนั้นไม่เป็นหรอก วันเวลาของคนเรามันเดินไปข้างหน้าทุกวัน คงไม่มีอะไรดีไปกว่า ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินต่อไป บนโลกใบกลมๆใบนี้ เกวเชื่อว่าถ้าบอมหรือเกว คนใดคนหนึ่งไปตายไปเสียก่อน วันนึงเราต้องได้เจอกันแน่นอน กลับมาตั้งใจทำงาน เก็บตังไว้ทำในสิ่งที่เราอยากทำดีกว่านะ 

ต่อไปจะไม่เกี่ยวกะบอมแล้วนะ แต่มันเป็นความประทับใจอื่นๆกับเอสเจคนอื่นๆ ในคอน 

พี่ทึก...ถูกใจสุดๆ ตอนมานอนดีดดิ้น หน้า SL โอวได้ใจมากๆ แล้วแมรี่ยูพี่ร้องไห้ขนาดนั้น จะร้องเพลงได้ยังไงล่ะเนี่ย พี่ทึกน่ารักมากตอนที่พวกเราร้องแมรี่ยู แล้วพี่ทึกก็คอยพูด “ซารังเฮ” 

คังอิน...เหนื่อยเหรอหมี ดูเงียบๆไปนะ แต่ยังหล่อแบบอ้วนๆเหมือนเดิม เจ๊ชอบมากๆเพลง รุกๆอ้าๆ ของหมีอ่ะ แถมมีพี่ทึกมาแจมอีกต่างหาก 555 จริงๆชอบตั้งแต่ตอนที่เกาหลีแร้ะ แต่เพิ่งคิดวายได้ 555 กับคนนี้ ที่เกาหลีได้มากกว่าอ่า... 

คังทึก...กิซซซซซซซซ ช้านแอบเห็นด้วย แต่ที่เห็นจะๆอีเกวลืมไปแล้ว เหอๆๆคังอุ้มทึก ทึกเช็ดเหงื่อให้คัง โอ้วมายก๊อด 

เจ๊ฮีชอล...นี่เป็นทริปที่ 2 แล้ว ที่เกวได้เจอเจ๊ หลังจากเจอเจ๊ส่งนิ้วขยิบตาให้ที่เกาหลีเกือบตายไป มาวันนี้เจ๊ก็ยังเฟี้ยวอยู่เจ้าค่ะ มองเจ๊เยอะมากๆนะ ประทับใจเจ๊หลายอย่าง ที่เกี่ยวกะบอม ก็เล่าไปแล้วข้างบน เจ๊แฮ่ดได้ใจค่ะ ทั้ง So Hot ทั้งTell Me สุดแล้วกับเจ๊ คือการที่เจ๊ยอมรับดอกไม้ของเกวไปเล่น (แม้จะฝากคนข้างหน้าให้ก็เถอะ) ดอกไม้ผ้าสีฟ้าๆนั่นแหละค่ะ เล่นอยู่ตั้งนานเนอะ ตีคนนั้นทีคนนี้ที อ๊ายยยยย น่ารักได้อีก สุดท้ายคนโซน 6000 ก็ได้มันกลับบ้านไปขอบคุณค่ะเจ๊ 

ป๋า...ขอโทษค่ะป๋า งานนี้ไม่ค่อยได้มองป๋าเลย แต่ตอนป๋า Sexy Back เกวก็มองอยู่นะป๋า ได้ใจเหมือนเดิมค่ะ 

วอน...คนนี้ก็เหมือนกัน ไม่ค่อยได้มองเลยอ่า จำอะไรไม่ค่อยได้หรอก เหอๆๆกับคนนี้ที่คอนเกาหลีได้เยอะกว่าเยอะเลย 

ฮันชอล-ซิมซิน-วอนฮัน...กิซซซซซ ที่สุด เจ๊เอาดอกไม้ที่เกวให้ไปคาบไว้ที่ปากแล้วส่งให้ป๋า โดยป๋าก็เอาปากมารับไปจากเจ๊ค่า เฮือก!!! พอป๋ารับไป อิเจ๊ก็ไปลัลล้าก็วอนต่อค่ะ เห็นนะเจ๊ ส่วนวอนฮัน เกวไม่สังเกตค่ะ แต่เกวไปได้วอนฮันตอนที่เอสเจเอ็ม ไปอัดรายการอาต๋อยค่ะ เอาไว้ทีหลัง 

เย...เป็นอีกคนที่ไม่ค่อยได้มอง จำอะไรเกี่ยวกับเยไม่ได้เลย แต่รู้สึกเหมือนเย ไม่แรงเหมือนทุกทียังไงไม่รู้ 

อุค...อ๊ากกกกกกกกกก โคตระน่ารัก สาวแบบกู่ไม่กลับแล้วคนนี้ ตอนที่น้องต้องมาขึ้นแท่นยกหน้า SL แอบเห็นน้องเกร็งนิดๆ ยังไม่ชินอีกเหรอ แล้วเวลาน้องยิ้ม น้องเขินอาย โอ้ย....น่ารักกว่าผู้หญิงทำซะอีก ตอนช่วงหลังๆ น้องยืนถือป้ายอะไรสักอย่างมา คาดว่าน่าจะได้จากแฟนคลับ แล้วน้องก็โยนให้ คนที่นั่งหน้าเราะหรือพี่แอนนี่แหละ แต่เพราะมันทำจากกระดาษ มันเบาเกินไป ก็เลยตกไปข้างเวที น้องอุคเอียงคอนิดนึง แล้วยิ้ม ประมาณว่า “อุ้ย ขอโทษนะคะ” 

อุคเย...ไม่ได้มองอ่า 

ชินดง...น้องหมูจ๋า ทำมันหัวฟูและดูโทรมขนาดนั้นล่ะลูก แต่ตอนน้องมานั่งหน้า SL ตอนแมรี่ยู น้องน่าร๊ากกกกกกกกกมาก นั่งมองพวกเรา เอาแท่งสีแดงนั่นมาหักๆตีๆ แล้วก็ยิ้มแป้นเลย คงจะคิดพวกนี้มันทำอะไรกันวะ ตลกดี เหอๆๆน้องร้องไห้ด้วย ซาบซึ้งมากๆ และน้องก็เป็นคนที่เดินมารับดอกกุหลาบผ้าสีแดงของเราะไปเล่น ขอบคุณแทนเราะค่า 

ซองมิน...เป็นอีกคนที่แทบจะไม่ได้มอง ก็ที่เกาหลีมองแต่ซองมินเต็มๆไปแล้วนะสิ เรื่องนี้ต้องยกให้น้องดาโน่น 

คยู...จำไม่ค่อยได้อ่า แต่เด็ดสุดคือตอนที่มาเต้นกับพี่ทึกต่อหน้าต่อตา น้องแรงขึ้นเยอะเลย แต่ตอนน้องดูโอ้กับน้องอุค ที่ฝั่งตรงข้าง เห็นหมอเพลินชัดมอง (ด้วยตาเปล่า) เห็นหมอนั่งเพ้อ พร้อมแบกป้าย 프린스 규현 สุดเด่นไว้บนหัว เด่นมากจริงๆนะ (หมอมันเพ้อพอกะน้องดาตอนพี่ทึกไปดูโอ้คู่เย ต่อหน้าต่อตานั่นแหละ) 

คยูมิน...แหะๆๆ ไม่ได้มอง 

ฮยอก...ด้วยความที่ได้ฮยอกเยอะมากตั้งแต่วันซ้อม ก็เลยไม่ค่อยตั้งใจดูฮยอกเท่าไหร่ แต่ขนาดไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็เห็นฮยอกเยอะมาก แต่ก็จำไม่ค่อยได้หรอก รู้แต่ว่าฮยอกทำผมใหม่ มันก็ดูดีไปอีกแบบนะ และเกวยกเราะให้แต่งงานกับฮยอกไปเลยละกัน (จะได้ไม่มายุ่งกะด๊งของบอม หึหึ) 

ด๊ง...หมั่นไส้อ่ะ 555 มีความรู้สึกเหมือนด๊งแกล้งพี่น้อง จะเอาก็เอาไปเลยไม่ต้องยึกยัก แต่สุดท้ายแกก็เอาไปจนได้ ดอกไม้ผ้าสีชมพูดอกนั้น กิซซซแทน...(น่าจะสลับสีกันเนอะ สีชมพูอ่ะของเจ๊ สีฟ้าอ่ะของด๊ง) แล้วคุณอีทงเฮคะ มาบ่อยได้อีกนะคะ โซนนี้น่ะ ช่างแตกต่างกับที่เกาหลียิ่งนัก ทำให้ใครบางคน ดีใจเกินไปรึเปล่า คนที่เล่าเรื่องของด๊งได้ดีที่สุด คงต้องเป็นคนที่ด๊งจริงๆ ซึ่งไม่ใช่เกวอ่า...คือจริงๆแล้ว เกวจำไม่ค่อยได้นั่น ถ้าเกวเล่าด๊งจริงๆ ต้องตอนไปอัดรายการอาต๋อยอ่า ทีหลังนะ 

คิเฮ-อึเฮ...ระหว่างคอน เกวรู้สึกว่าเกวเก็บคิเฮ ไม่ได้เลย แต่เกวแอบเห็นอึนเฮก็มันเล่นกระโดดกระแทกอกกันซึ่งๆหน้าเลย หึงแทนบอมมากขอบอก เอิ๊กๆส่วนช็อตคิเฮ ดันมีหลังจากที่เกวออกมาแล้วซะงั้น เซ็งเลย แต่ได้ดูรูปแคปจากคลิปแล้ว กิซซซซซซซซซซซซ เสียดายที่สุด แล้วบอมใส่เสื้อกล้ามสีดำ อย่างที่ใส่ประจำซะด้วย เซ็งเลย 

Thai E.L.F...แม้ว่าหลายๆโปรเจคจะล่มไปบ้าง แม้ว่าจะแอบเห็นใครบางคนกระชากบอม แต่...ขอบคุณทุกคนมากๆ  

ที่ร่วมใจกันทำให้ทั้งอิมแพ็คอารีน่ากู่ก้องไปด้วยเสียงร้องเพลงสรรเสริญฯ

ที่ร่วมใจกันร้องเพลงตามเอสเจดังมากๆ โดยเฉพาะแมรี่ยู

ที่ทำให้ทุกคนซาบซึ้งที่ร่วมใจกันไม่โห่น้องเฮนรี่

ที่ร่วมใจกันทำให้ทั้งฮอลล์กลายเป็นทะเลสีน้ำเงิน Sapphire Blue Sea

ขอบคุณค่ะทุกคน 

พอจบคอนเกวก็รีบไปสนามบิน ตอนแรกจะไปกะเอม 2 คน แต่สุดท้ายพี่ๆน้องๆร่วมทริป ก็ไปด้วย ขอบคุณมากค่ะ ซาบซึ้งนะเนี่ย แต่แล้วก็โดนสเต็ปเทพดงบังเล่นงานที่สนามบิน จริงๆก็ไม่ได้คาดหวังอยู่แล้วว่าจะได้เห็นหน้ากันก่อนกลับบ้าน สุดท้ายก็ไม่ได้รอจนเครื่องเทคออฟ จบไปอีกวัน วันที่เต็มไปด้วยหลากหลายอารมณ์ วันนี้เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เร็วจนตั้งรับไม่ทัน 

13 July 2008 

วันนี้ไปตามด๊งกะพี่น้อง ไปดูเอสเจเอ็ม อัดรายการคลับเซเว่น ของอาต๋อยวันนี้ได้นั่งแถวที่ 3 ตรงหน้าด๊ง ใกล้กว่าตอนเอสเจมาครบๆตั้งเยอะ เริ่มต้นด้วยการโซโล่ไวโอลินของเฮนรี่ อ๊ากกกกกกก น้องคะ พี่วอนสอนมาใช่มั้ยคะ การเซอร์วิสแฟนเนี่ย คนที่นั่งแถวแรก เลือดกำเดาพุ่งป่าวคะ เหอๆๆ จากนั้นก็เป็นการอัดไลน์โชว์ เพลงยูนั่นเอง ระหว่างที่ทั้ง 7 ตั้งท่าเตรียมอยู่นั้นอิเกวก็ตะโกนเล็กๆออกมาว่า “ไม่จริง เป็นไปไม่ได้” ใครได้ยินคงงงอินี่เป็นอาราย คือคิบอมยังตามหลอกหลอนค่ะท่าน เวลาเฮนรี่หันหน้าซีกขวามาให้นี่ คิมคิบอม เลยค่ะ อ๊ากกกกกกก คิดถึงมัน ยิ่งดูตลอดการสัมภาษณ์ยิ่ง...เฮ้อ...เหมือนมากๆ 

เนื่องจากพี่น้องกะพี่แอนได้มีท เลยต้องไปลงทะเบียน เกวเลยรับหน้าที่ถือป้ายไฟด๊งให้พี่น้อง  ด๊ง...ช้านเห็นนะ ว่าแกมอง ไม่ต้องมาเก๊กเลย ยิ่งทำอย่างนั้นมันยิ่งขำ  

ตอนที่ด๊ง อุค เฮนรี่ เล่นกันอ่ะ น่ารักมากๆ กิซซซซซซซซซซซซซซซด๊งก็เหมือนกันพอเห็นน้องๆเลียนแบบตัวเอง ก็เล่นใหญ่เลยนะ น่ารักชะมัด ขนาดน้องอุคดูเหนื่อยๆ แต่อุคน่ะแหละตัวดีเลย ต้นคิดใช่มั้ย 

ตอนเค้าถามว่าใครหล่อสุด ด๊งแกนี่ไม่เท่าไหร่เลย ยกมือคนแรกซะงั้น เด็ดสุดต้องป๋ากะวอน ด้วยความที่วอนอยากจะให้ทุกคนรู้ว่าป๋าหล่อที่สุดก็เลยยื้อกันไปกันมา จนป๋านั่งตักวอนซะงั้น กิซซซซซกระจายกันซะ 

คยูเหมือนจะไม่สบาย  พูดก็น้อยจนอาต๋อยแซว น้องกลัวดอกพิกุลจะร่วงเหรอคะ แต่ก็แรงขึ้นเยอะนะ....รักนะเด็กโง่ ใช่มั้ย 

น้องหมี่ เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นหน้าน้องชัดๆ เออว่ะ...ยังไม่เสร็จจริงๆด้วยแต่ชอบแววตาของน้องจัง คือมองบ่อยนะ แต่ไม่ได้มองหน้า มองตาอ่ะ ชอบอ่ะ มันเหมือนบอกเล่าความรู้สึกของน้องออกมา 

อัดรายการจบก็ตามไปสยามดิส ปล่อยให้น้องขึ้นเวทีไป พวกเราที่ไม่ได้มีทก็ไปหาทำเลดีๆ รอใกล้น้องมีท พอน้องมา เห็นป๋าคนแรกเลย โบกมือมาแต่ไกลป๋าเก่งขึ้นเยอะเลย เป็นลีดเดอร์แล้วนะป๋า ชื่นชมๆ ตอนที่เดินมานั้นด๊งถ่ายกล้องวิดิโออีกแล้ว เกวที่ถือป้ายไฟด้งอยู่ ถ้ายกระดับอกด๊งก็คงไม่เห็น จะเอาไว้บนหัวเกวก็เด๋วบังคนอื่น เกวก็เลยชูสุดแขนเลย อย่างย้อยคนข้างหลังก็แค่โดนแขนเกวบัง ซึ่งตอนที่เกวยกนั้นมันเป็นจังเดียวกับที่ด๊งเดินมาพอดี พอเกวยกป้ายไฟขึ้น ด๊งก็ยกกล้องวิดิโอขึ้นข้างบนซะงั้น กิซซซซซซซซ แสดงว่าเกวปฏิบัติหน้าที่แทนพี่น้องสำเร็จนะเนี่ย 

จากนั้นน้องก็ไปกินข้าวที่คงจู พวกเรารอข้างล่าง สักพักน้องอุคมาก่อนเลย ดูจากสภาพแล้ว น้องไม่สบายแน่ๆ จากนั้นไม่นาน อุปป้าตากล้องก็ลงมา ตอนนั้นคนส่วนใหญ่ไปยืนต้องประตูกันแล้ว แต่ยังมีบางคน อย่างเช่นพวกเราที่ยังอยู่ที่เดิมหน้าเบเกอรี่ อุปป้าก็เลย ส่งเสียงมา โอ้ โอ้ โอ้ แล้วทำมือให้ไปยืนตรงที่คนเค้ายืนรอดูกัน (ขอบคุณมากค่ะอุปป้า ให้อารมณ์เดียวกะตอนที่ออนนี่เรียกให้ป้า 4 คน ไปยืนรอ K.R.Y. ที่พัทยาเลยค่ะ) แล้วน้องๆก็ไปนวดที่เฮลท์แลนด์สาธร (ที่เดิมอีกแล้ว) ยกเว้นน้องอุคที่กลับไปอัพคาเฟ่ที่โรงแรม หุหุ พวกเราไปรอน้องๆที่โรงแรม แล้วจึงกลับบ้าน 

วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะความน่ารักของเฮนรี่ หรือสิ่งที่ได้จากด๊ง คงจะซังกะตายกว่านี้ เพราะคิดถึงบอมมากมาย และยังทำใจไม่ได้อยู่ 

14 July 2008

 ก็ตามทั้งวันเหมือนเดิม นัดให้พี่แอนพี่แอลไปโรงแรมตั้งแต่ 10 โมง แต่พี่น้องกะอีเกวไปซะบ่าย เกวไปนั่งอ่านฟิครอน้องออกมา แต่สุดท้ายก็ขอไปรอในรถเกวนอนดูคอน TRICK ปล่อยให้คนอื่นรอดูน้องต่อไป

พอน้องออกมา เราก็ตามไปช่องเก้า อสมท. ก็ไม่เห็นอยู่ดี เลยเปลี่ยนไปเป็น [V] เกวก็ยังคงรอในรถด้วยการดูคอนดงบังต่อไป ได้ยินกร๊ดมาเป็นระยะ เกวก็กรี๊ดเหมือนกัน แต่กรี๊ดดงบังเหอๆ 

จากนั้นน้องไปกิน MK Gold เอกมัย ดีใจกับน้องจัง วอนคงคิด ทำไมเมื่อก่อนพากรูไปกินแต่แคนตั้นวะ 555 รอจนน้องกินเสร็จ ในที่สุด ก็ได้เห็นน้องซะทีนี่เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายของวันนี้ที่ได้เห็นน้อง  

จากนั้นน้องก็กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่โรงแรม แต่เกวขอลากลับบ้านก่อนละกันมิฉะนั้นอาจจะตกเครื่องได้ ที่สนามบินเกวเจออุปป้าตากล้อง กะ ชินดง2 ด้วยล่ะแต่ 2 คนนี้ท่าทางจะกลับเกาหลี ในที่สุดเกวก็ได้ขึ้นเครื่อง เกือบตกเครื่องแน่ะอิเกว 

จบแล้วทริปสำคัญทริปนึงของปี แล้วสักวันเราคงได้เจอกัน สักที่บนโลกใบนี้ 

ขอบคุณเพื่อนร่วมทริป...พี่น้อง เราะ พี่แอน พี่แอล เฟิร์น บูม ดา เพลิน ดล พีท ณัฐ 

ขอบคุณพี่ฝ้าย พี่ไอซ์ พี่สุเทพ 

ขอบคุณออนนี่ พี่ซึง อุปป้าตากล้อง ทีมงานคนอื่นๆ ที่พาเอสเจมา 

ขอบคุณเอสเจ ขอบคุณคิมคิบอม สำหรับ แรงบันดาลใจ กำลังใจ พลัง ทุกสิ่งทุกอย่าง 

แอบเห็นหลายคนเกิดอาการงอน นอย กะคนที่ตัวเองรัก...ถ้าคุณท้อใจเมื่อไหร่ให้คิดถึงสมาคมภรรยาคิมคิบอมนะคะ แล้วคุณจะมีกำลังใจอีกเยอะ

ปล. ไปเปิดอ่านเอนทรี่เก่าๆ เมื่อวันที่ 1 เมษา ถ้าคนที่เค้าไม่ได้อยู่แต่ในกะลา

ก็คงจะรู้ว่าเป็นวัน April's Fool Day ต้องให้บอกมั้ยว่ามันคืออะไร

มันก็คือวันที่เราจะพูดโกหกยังไงก็ได้ไงล่ะ และวันนั้นเราก็ได้อัพเกี่ยวกับ

ดงบังเอสเจ ใครไม่เคยอ่านก็ไปอ่านดูได้

ไม่คิดเลยว่าเวลาผ่านไปเป็นเดือน เพิ่งจะมีคนมาเม้น ไม่ใช่แค่คนเดียวด้วย

เม้นด่าทุเรศๆ เม้นแบบที่ไม่รู้เรื่องอารายเลย หาว่าเราเป็นแอนตี้แฟนอีกตะหาก

 สมองหมา ปัญญาควายจริงๆ

อโหสิให้ แล้วกัน เพราะเห็นว่ามันเกิดจากความ โง่ หรอกนะ..แม่งเซ็ง